Ruslink.pl

Dziś w polskich kinach pojawia się dawno oczekiwany film Władimira Chotinienko Rok 1612. Recenzenci są raczej zgodni – historia walk z obcymi najeźdźcami w okresie Wielkiej Smuty to film nieudany, a o domniemanym antypoloniźmie raczej mowy być nie może.

Dziś w polskich kinach pojawia się dawno oczekiwany film Władimira Chotinienko Rok 1612. Recenzenci są raczej zgodni – historia walk z obcymi najeźdźcami w okresie Wielkiej Smuty to film nieudany, a o domniemanym antypoloniźmie raczej mowy być nie może.

Dziennik w recenzji zatytułowanej Antypolski Rok 1612? Nonsens! podkreśla, że film, wbrew obawom wielu, nie jest obrazem atakującym Polaków, a jego antypolskość ma raczej „moc zwietrzałego piwa”. Recenzent dostrzega także pewien dług, który realizatorzy zaciągnęli u Sienkiewicza, jednocześnie powracając do ekranizacji Hoffmana Ogniem i mieczem, zaznacza, że na tle filmu Chotinienki wypada ona niezwykle korzystnie. Nieudanie zarysowane postaci, słaba gra aktorska (w tym Michała Żebrowskiego) oraz brak „energii” to główne zarzuty pod adresem Roku 1612.

Z kolei za aktorstwo chwali Rzeczpospolita, która dostrzega w nim jeden z niewielu pozytywnych akcentów filmu. Gazeta zwraca także uwagę rozmach realizacji i wizualną stronę filmu, podkreślając jednak natrętny dydaktyzm. Zdaniem dziennika na końcowym efekcie filmu zaważyła polityka i propaganda, na potrzeby której film powstał. Recenzent uważa, że Rok 1612 to przykład tego jak „nie należy naginać historii do tworzenia współczesnych mitów”.

Dużo o kulisach powstania filmu i roli państwa w jego realizacji pisze recenzent Gazety Wyborczej. Skupia się także na możliwych interpretacjach Roku 1612, podkreślając bijący z filmu dydaktyzm. Wiele miejsca poświęcił roli Michała Żebrowskiego, którego podobno polecił Chotinience sam Krzysztof Zanussi. „Jak Polak ma być wredny, niech będzie przynajmniej przystojny” – tłumaczy swój wybór polski reżyser.

Onet.pl wypowiada się o filmie w ciepłych słowach, zwracając uwagę na rozmach produkcji, porównywalny z wysokobudżetowymi filmami hollywoodzkimi oraz na scenariusz i pasję, z jaką film powstał. Recenzentka podkreśla, że „realizacyjnie to ta sama półka, co Braveheart – Waleczne serce, czy, paradoksalnie, Pasja Gibsona”. O rzekomym antypoloniźmie mówi niewiele, a na wątek polski każe nam patrzec przez pryzmat kostiumów, które „prezentują się imponująco”

Stopklatka.pl z kolei podkreśla propagandowy wymiar Roku 1612, który powstał na zamówienie władz i przy finansowym wsparciu państwa. Pisząc o realizacji, recenzent wyraża opinię o pretensjonalności filmu i poleca go „miłośnikom kina ekstremalnego”. Odwołuje się jednocześnie do recenzentów rosyjskich, które obraz Chotinienki mianiem „fosforyzującego anachronizmu”.