Koktebel

(Коктебель / Koktebel)

gatunek: dramat / Rosja 2003
czas trwania: 100 min
reżyseria: Aleksiej Popogrebski,
Borys Chlebnikow
scenariusz: Aleksiej Popogrebski,
Borys Chlebnikow

Ojciec i syn wyruszają pieszo w podróż z Moskwy do miejscowości Koktebel na Krymie. Chłopiec jest zafascynowany opowieścią ojca o pewnej górze, której cudowne właściwości pozwalają spełnić odwieczny sen ludzkości o lataniu. Ich podróż pełna jest dziwnych przygód i niebezpieczeństw. Na swojej drodze spotykają najprzeróżniejszych ludzi, nie zawsze gotowych przyjść im z pomocą, dzięki którym chłopiec zyskuje dojrzałe spojrzenie na otaczający go świat.

Nastrojowy debiut reżyserskiej pary Popogrebski-Chlebnikow, nagrodzony m.in. na festiwalach w Moskwie i Karlowych Warach.
 

Autor: TW
Data wystawienia: 2009-05-29

Opowiedzieć fabułę filmu Chlebnikowa i Popogrebskiego, to jakby nie powiedzieć nic. Pomysł, żeby wysłać ojca i syna w pieszą podróż z Moskwy na Krym, do tajemniczej miejscowości Koktebel, której, jak ze zgrozą stwierdza chłopiec, nie ma nawet na mapie, w żaden sposób nie jest oryginalny. Z czasem, kiedy dowiadujemy się, co zagnało dwójkę wędrowców w dalekie strony, bije w nas banalność motywacji – ot, matka zmarła, ojciec popadł w alkoholizm, stracił pracę i mieszkanie. Idą więc do bajkowego, jak się wydaje, miejsca, gdzie wszystko będą mogli zacząć od nowa.

Prostota fabuły ginie jednak w doskonałej (choć nie pozbawionej zgrzytów) narracji oraz emocjach bohaterów, które widzimy na ekranie. Dostrzegamy, że między dwójką głównych bohaterów panuje jakieś bliżej niesprecyzowane napięcie. Syn, choć wiernie podąża za ojcem, z czasem zaczyna coraz podejrzliwiej na niego patrzeć. Wódka, która znów napytała obu biedy i kobieta, która wbija się klinem między nich przelewa czarę goryczy. Syn po raz kolejny zawiedziony jest swoim ojcem, który nie potrafi dotrzymać obietnicy dotarcia do Koktebel, o którym wcześniej tak wiele mu opowiadał. Chęć zobaczenia tego miejsca zwycięża w chłopcu, który na własną rękę próbuje się tam dostać. W centrum filmu reżyserzy postawili więc dziecko z jego jedynym marzeniem, do którego dąży mimo wszelkich przeszkód. Nie poddaje się, jak inni bohaterowie Koktebel, którzy wydają się być pogodzeni z własnym losem.

Czar wymarzonej destynacji pryska, kiedy młodzieniec konfrontuje zastaną rzeczywistość z opowieściami ojca. Długa i męcząca droga wydaje się próżnym trudem. Przypominają się tu słowa Antoine’a de Saint-Exupéry, który stwierdził kiedyś, że nie cel podróży się liczy, ale ona sama. W kontekście filmu słowa te odczytać można jako wyraz rozczarowania tym, co czeka na nas na końcu drogi – to ona i wyobrażenie o miejscu, do którego zmierzamy jest cenniejszym doświadczeniem. Jeśli wziąć pod uwagę jeszcze fakt, że podróż miała zmienić coś między ojcem i synem, zbudować i zacieśnić wzajemne relacje, okazuje się, że z filmu bije skrajny pesymizm, którego nie łagodzi nawet, dające przecież jakąś nadzieję, zakończenie.

Dziwne to i dojmujące kino drogi, pokazujące fiasko zmiany, którą ma przynieść podróż, w bardzo minimalistyczny, ale przez to jakże wyrazisty sposób. Na plus reżyserom należy zapisać to, że udało im się nie wpaść w pułapkę taniego dokumentalizmu, który mógł zdominować wymowę filmu. Spotykani po drodze ludzie mogli stać się obrazem marazmu, który ogarnął dawne imperium i przyczynkiem do rozważań o spustoszeniu, jakiego dokonało w jego mieszkańcach. Udało uniknąć się także nachalnego moralizowania o zgubnych skutkach picia alkoholu, co bywa ulubionym tematem wielu współczesnych twórców rosyjskich.

Mimo że to debiut obu panów w roli reżyserów, doskonale zapanowali oni nad materią filmu, nie dając dojść do głosu oczekiwaniom zachodniego widza, chcącego oglądać w rosyjskim kinie socjologiczne obserwacje tamtejszego społeczeństwa w okresie przemian ustrojowych i za to im chwała.

2004 – Europejski Festiwal Filmowy w Brukseli
- Nominacja do Złotego Irysa

2004 – MFF Cinemanila
- Nagroda dla najlepszego aktora – Gleb Puskepalis
- Nagroda jury dla najlepszego filmu
- Nominacja do Lino Brocka Award

2004 – MFF w Sofii
- Nominacja do Grand Prix
-

2004 – Nagrody Nika
- Nominacja w kategorii najlepsze zdjęcia – Szandor Berkeszi
- Nominacja w kategorii najlepszy film


2003 – MFF w Karlowych Warach
- Philip Morris Award

2003 – Moskiewski Międzynarodowy Festiwal Filmowy
- Nagroda specjalna jury
- Złoty św. Jerzy

Newsletter

Winni Puch

Rosjanie nie do końca wiedzą, kim jest nasz Kubuś Puchatek. Powszechnie znany puchaty, żółty miś o bardzo małym rozumku w Rosji wygląda nieco
                                  inaczej więcej...

Czy wiesz, że ...

Galina Ułanowa

"Mona Lisa rosyjskiego baletu", jak okrzyknięto Galinę Ułanową, znana była nawet baletowym laikom. Swym talentem fascynowała cały świat. więcej...

Chodząc po Moskwie

Stał się jednym z najpopularniejszych filmów lat 60. Główny motyw muzyczny, który wyśpiewał debiutujący jako aktor Nikita Michałkow, był na tyle znany, że uznaje się go dziś za hymn tamtego pokolenia. więcej...