Ruslink.pl

Po ukończeniu Uralskiego Instytutu Politechnicznego rozpoczął pracę w jednym z uralskich instytutów naukowo-badawczych. W 1959 został kierownikiem oddziału propagandy i agitacji komitetu miejskiego w Swierdłowsku (dzisiejszy Jekaterynburg), gdzie z jego inicjatywy zorganizowano amatorskie studio filmowe. Od 1961 związał się z tamtejszą telewizją. W tym czasie studiował zaocznie na wydziale operatorskim Wszechzwiązkowego Państwowego Instytutu Kinematografii, by wkrótce przenieśc się na wyższe kursy reżyserskie. W 1966 rozpoczął współpracę z wytwórnią filmową Lenfilm.

Jako reżyser debiutował w 1967 roku dramatem Trzeba przejść przez ogień (В огне брода нет), który od razu przyniósł reżyserowi światowe uznanie i nagrodę główną MFF w Locarno. Główną rolę zagrała w innym Inna Czurikowa, prywatnie żona Panfiłowa, która pojawi się w wielu jego następny dziełach.

Również kolejny obraz Panfiłowa, Początek (Начало, 1970) zyskał uznanie międzynarodowej publiczności. Historia robotnicy prowincjonalnej fabryki, która zostaje zaproszona do odegrania roli Joanny d’Arc zdobyła Srebrnego Lwa na festiwalu w Wenecji.

Najbardziej znanym dziełem Panfiłowa był Temat (Тема, 1979) – opowieść o problemach z jakimi przyszło radzić sobie radzieckim artystom w ich twórczości spotkała się z ostrą reakcją krytyki, która wstrzymała dystrybucję filmu na siedem lat. Kiedy ostatecznie trafił on na ekrany kin od razu stał się dużym wydarzeniem artystycznym., co potwierdziły liczne nagrody na MFF w Berlinie, w tym ta najważniejsza – Złoty Niedźwiedź.

Kolejne dzieła reżysera to głównie ekranizacje sztuk Wampiłowa, Gorkiego i Shakespeare’a, które również nie przeszły bez echa. Wassa (Васса, 1983) na podstawie Gorkiego została nagrodzona główną nagrodą Moskiewskiego Festiwalu Filmowego, a Matka (Мать, 1989), będąca kolejnym spotkaniem Panfiłowa z twórczością rosyjskiego pisarza była nominowana do Złotej Palmy w Cannes.