Ruslink.pl

Przyszedł na świat w Kazachstanie, dokąd została zesłana jego rodzina po Rewolucji Październikowej. Jankowscy należeli do rosyjskiej szlachty, a ojciec przyszłego aktora służył jako oficer w carskiej armii, co oczywiście skazywało rodzinę na represje ze strony nowej władzy. Wkrótce też rodzina znalazła się na utrzymaniu samej matki, gdyż ojca wysłano do łagrów, gdzie wkrótce zginął. Choć rodzina żyła w biedzie, Oleg i jego rodzeństwo wychowywali się w inteligenckiej atmosferze – w domu zachowała się rodzinna biblioteka, mówiono w językach obcych, często też dom Jankowskich odwiedzali inni zesłańcy.

Z czasem rodzina przeniosła się do Saratowa, gdzie starszy brat, Rościsław, ukończył szkołę teatralną i wyjechał do Mińska pracować w tamtejszym teatrze. Aby ulżyć nieco rodzinie postanowił zabrać ze sobą Olega, który dzięki bratu, jako nastolatek, zadebiutował na deskach teatru. Jego tęskniąca matka sprowadziła go jednak z powrotem do Saratowa, gdzie po ukończeniu szkoły wstąpił do tej samej szkoły teatralnej, którą ukończył jego brat. Początkowo miał rozpocząć studia medyczne, jednak widząc ogłoszenie o przyjęciu do szkoły teatralnej, postanowił spróbować swoich sił. Okazało się jednak, że egzaminy już się zakończyły, ale niezrażony tym młodzieniec udał się do dyrektora, aby zapytać o możliwości rozpoczęcia nauki. Ten przejrzawszy jakieś dokumenty powiedział po prostu, że jest przyjęty i żeby pojawił się we wrześniu na zajęciach. Jak się później okazało, to jego brat Nikołaj, od dawna marzący o karierze teatralnej zdał wszystkie egzaminy, a przez pomyłkę przyjęto Olega. Starszy brat przemilczał sprawę, a na uczelni myślano, że po prostu pomylono imiona. Tak też najmłodszy z braci Jankowskich rozpoczął swoją przygodę z aktorstwem.

Saratowską Akademię Teatralną ukończył w 1965 roku i od razu rozpoczął pracę w miejscowym teatrze dramatycznym. Od 1973 nieprzerwanie występuje na deskach moskiewskiego teatru Lenkom.

Podobnie jak do teatru, Oleg Jankowski przypadkiem trafił do kina. W czasie gościnnych występów we Lwowie wpadł on w oko grupie filmowej z reżyserem Władimirem Basowem na czele, która w restauracji hotelowej dyskutowała nad obsadą do nowego filmu Tracza i miecz (Щит и меч). Jankowski okazał się idealnym kandydatem do roli niemieckiego oficera. Udział w filmie Basowa oraz następnym Przeciew Wranglowi (Служили два товарища, 1968) przyniosły Jankowskiemu sporą popularność.

Nadchodzące lata 70. były dla Jankowskiego okresem wytężonej pracy. Reżyserzy coraz częściej zapraszali go do udziału w swoich filmach. Jedną z jego najważniejszych ról była w tym okresie była ta u Andrieja Tarkowskiego. W 1974 zagrał u znakomitego reżysera w jego autobiograficznym filmie Zwierciadło (Зеркало) ojca reżysera. Obaj współpracowali także przy filmie Nostalgia (Nostalghia, 1983), gdzie Jankowski zagrał główną rolę – pisarza Gorczakowa.

W latach 80. Jankowski zagrał jedne ze swoich najlepszych ról w karierze - we wspomnianej już Nostalgii Tarkowskiego oraz takich obrazach jak We śnie i na jawie (Полёты во сне и наяву, 1982), Pocałunek (Поцелуй, 1983) Filior (Филер, 1988) Romana Bałajana.

W latach 90. zaczął grywać mniej, i jak sam przyznaje z wielu ówczesnych ról nie jest zadowolony. W 1993 roku został długoletnim dyrektorem festiwalu filmowego Kinotawr.

Jego ostatnią rolą był metropolita Filip, oponenta Iwana Groźnego w obrazie Pawła Łungina Car (Царь). Premiera filmu odbyła się na dwa dni przed śmiercią aktora w czasie festiwalu w Cannes. Jankowski zmarł 20 maja 2009 po długich zmaganiach z rakiem.