Ruslink.pl

Sankt Petersburg, rok 1905.

W śnieżnej zaspie zostaje znalezione ciało młodej kobiety. Okoliczności śmierci bada radca kolegialny Wanzarow. Pozornie banalna sprawa niespodziewanie się komplikuje. W śledztwo zostają wmieszani ekscentryczni naukowcy, piękności w woalkach oraz tajne carskie służby. Czy rozwiązanie zagadki kryje się w świętych tekstach kultu aryjskiego boga Somy?

"Boska trucizna" to mistrzowsko skonstruowany kryminał. Rosja w przededniu rewolucji jest tłem dla trzymającej w napięciu intrygi. Kapitalny język i poczucie humoru autora dodają smaku opowieści o zbrodni i tajemniczym napoju.
 

Fragment książki Boska trucizna

Tłum nieco przycichł. Śmierć kobiety wydawała się tkliwej publice szczególnie okrutna. Ale dla doświadczonego oka nieprzyjemny obraz rysował się dość zwyczajnie. Prawdopodobnie trywialna historia: dziewczę ukatrupili gdzieś niedaleko i pod osłoną nocy wynieśli na ulicę, ale mordercę coś spłoszyło i rzucił ciało za najbliższym rogiem. Znalezienie przestępcy nie przysporzy większych trudności.

Ludzie gnietli się, aby się rozgrzać, nad tłumem kłębiły się obłoki pary z ich oddechów. Jednakże znaleziska nawet sam komendant cyrkułu nie ośmielił się ruszyć, czekał na policję śledczą. Na oblodzonej ulicy dziarsko zastukały kopyta i zatrzymały się na przeciągłe „prr” woźnicy. Widać, że jechali szybko, gdyż znad końskich grzbietów buchała para. Z sań zręcznie, choć nieco ociężale wysiadł mężczyzna o dość słusznej budowie ciała. Solidną szyję otulał ciepły szal, a miękki melonik wyglądał niepokaźnie na okazałej głowie; od wiatru chronił go podniesiony kołnierz palta w dobrym gatunku. Jegomość nosił gęste wąsy przystrzyżone nieco na styl koci. Idąc, lekko się garbił.

Stójkowy Romanow odepchnął gapiów i trącił ramieniem towarzysza.
– Bałakin, a to kto się pofatygował?
– Czyżbyś nie znał?
– Ja to na służbie pierwszy rok…
– To jest Wanzarow.
– A, no tak… Do tyłu, nie ma się czego gapić, rozchodzić się! – przemarznięty Romanow, nie zrozumiawszy jednakowoż kto to taki, zaczął grzać się, rozpychając ciekawskich.

Krępy mężczyzna, w którym stójkowy rozpoznał oficera policji śledczej, przywitał się z komendantem cyrkułu Andrianem Szczypaczewem. Ten zaś gorąco pragnął okazać się usłużny, dlatego dowiedział się od policyjnego fotografa, jak długo zajmie robienie zdjęć do protokołu. Błysnęła magnezja, fotograf zabrał trójnóg i odszedł na bok. Wanzarow ociężale przykucnął i leciuteńko odgarnął cienką warstwę przymarzniętego śniegu. Skrępowana ręka i bucik wystawały z wypchanego tobołu z niebielonego płótna, którego końce były ściągnięte w węzeł. Niezbyt staranne wiązanie łatwo puściło, brzegi materiału rozchyliły się, ukazując szmaciany kokon. W nim spoczywało ciało zgięte wpół. Zmartwiałe oczy przykrywała sieć ciemnych włosów, usta szeroko otwarte, blada skóra pociągnięta patyną szronu. Widocznie biedaczka leży tu od wczesnej nocy.