Ruslink.pl

„Ktoś powiedział – bodaj po polsku – że nie znosi Dostojewskiego za jego «słowiańską histerię» – pisze na wstępie Cezary Wodziński. – Podzielam tę niechęć, zwłaszcza wtenczas, gdy z płonących stosów słów wygrzebywać muszę węgielki myśli, gdy pokaleczoną duszę pisarza ubieram we frak wytarty myśliciela. Dreszcze przechodzą po pacierzu. Chciałoby się wziąć nogi za pas, czmychnąć czem prędzej do «jasnej polany» i pozostawić rozkosze obcowania z Dostojewskim rozegzaltowanym nastolatkom i zimnym badaczom «duszy rosyjskiej». A jednak niepodobna mimochodem… Bez Dostojewskiego ani rusz. Wystarczy zerknąć i już leci się na łeb na szyję w głąb studni. Trudno w takich podpolnych okolicznościach zebrać myśli. Trzepoczą się jak nietoperze wyrwane z uśpienia. Wirują na oślep, usiłując chwycić coś, czego nie widzą”.
 

Cezary Wodziński
Urodzony 1959 roku. Filozof, historyk filozofii i tłumacz i eseista; pracownik Zakładu Filozofii Współczesnej w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN. W latach 1986–1990 redaktor naczelny pisma „Aletheia”. Za rozprawę habilitacyjną Heidegger i problem zła (opublikowaną w 1994 roku) otrzymał Nagrodę PAN im. Tadeusza Kotarbińskiego. W 2000 roku nakładem Oxford University Press ukazało się angielskojęzyczne tłumaczenie tejże książki (Heidegger and the Problem of Evil). Główne obszary zainteresowań Wodzińskiego obejmują filozofię Szestowa i Heideggera, metafizykę, fenomenologię, hermeneutykę oraz filozofię dialogu. Wodziński jest autorem kilku książek, między innymi: I cóż po filozofie… Eseje (1992), Wielkie wędrowanie (1998), Wiedza a zbawienie. Studium myśli Lwa Szestowa (1991). Tłumaczył ponadto Szestowa, Nietzschego i Heideggera.

recenzja na stronie dynamis.pl