Ruslink.pl

Gdyby w roku 1951 Nabokov nie przyjął zastępstwa na Harvardzie, a wraz z nim obowiązku wygloszenia cyklu wykładów o narodzinach gatunku powieści - być może nigdy nie przestudiowałby "Don Kichota", gdyż miał go za utwór sztampowy i prostacki. Rzetelność wykładowcy opłaciła się stokrotnie: Nabokov odkrył, że powszechnie przyjeta interpretacja "Don Kichota" jako nostalgicznej bajki o sentymentalnym, gamoniowatym Błędnym Rycerzu i jego głupawym, lecz poczciwym Giermku to mit i banał, nie znajdujący potwierdzenia w tekście Cervantesa. Zachwycony odkryciem w "Don Kichocie" księgi krwawej i okrutnej, a do tego przemyślnie skonstruowanej w myśl zasady "w tym szaleństwie jest metoda", Nabokov długo poszukiwał najlepszego sposobu zaprezentowania swej rewelacji, zmieniając kilkakrotnie plan wykładów - od "Streszczenia z komentarzem", poprzez analizę systemową "Zwycięstw i klęsk", po ostateczną wersję "Omówienia problemowego". Chwała Fredsonowi Bowersowi, redaktorowi "Wykładów o Don Kichocie", że udostępnił nam wszystkie trzy warianty, jakże świetnie się uzupełniające.