Ruslink.pl

Prace nad pierwszym modelem Wołgi GAZ -21 rozpoczęto w listopadzie 1953 roku w zakładach Gorkowskij Awtomobilnyj Zawod (GAZ) w mieście Gorki, kiedy to główny konstruktor Aleksander Michajłowicz Niewzorow naniósł na papier pierwszą linię projektu. Design samochodu opracował Lew Jeremiejew. Auto miało być sztandarowym produktem i pokazem możliwości radzieckiej myśli technicznej, nie gorszej od amerykańskiej.

Wołga miała być nowym samochodem dla „zwykłego człowieka”, jednak jak się później okazało była nieosiągalnym marzeniem dla wielu. Na zakup tego auta mogli pozwolić sobie dygnitarze, wysocy urzędnicy, dyrektorzy i sekretarze partii. Słowem Wołga GAZ M-21 była autem służbowym, który szczególnie upodobali sobie pracownicy KGB i GRU. Stosunkowo szybka, pojemna i trwała, na dodatek z wielkim bagażnikiem, do którego zawsze można było wrzucić wroga ludu, „celem przywrócenia postawy socjalistycznej”.

Samochód powstawał w latach 1956-1970 i sprzedawany był w dwóch wersjach nadwozia: sedan i kombi. Napędzał go silnik o mocy 70KM, który potrzebował 34 sekund, żeby rozpędzić auto do 100km/h. Wnętrze zapewnia przestronność dla pięciu osób, a jak ktoś będzie miał szczęście i trafi na kombi, to może przewieźć siedem osób.
Radziecka odpowiedź na amerykańskie limuzyna z pewnością należała do najbardziej nowoczesnych i luksusowych wozów jak na tamte czasy, nie tylko ze względu na przestronny salon i wygodne kanapy. W standardowym wyposażeniu auta znalazło się radio, które miało umilać jazdę, a samochody służbowe KGB były wyposażone w radiotelefony.

Mało skomplikowane zawieszenie przeprowadzało auto po wyboistych drogach bez uszczerbku na komforcie. Z przodu były to niezależne wahacze, z tyłu most i resory. Takie rozwiązanie zapewniało nie tylko pewne prowadzenie podczas szybkiej jazdy po szosie, ale znakomicie sprawdzało się podczas pokonywania przeszkód terenowych. Miękkość zawieszenia sprawiała, że podczas jazdy na zakrętach auto przechylało się nieco, jak wa-ńka wstańka.

Design „dwadcat pierwej”, niczym nie ustępował zachodnim autom. Gorzej byóo z rozwiązaniami technicznymi. Pierwsze modele Wołgi wyposażone były w silniki z Pobiedy, a z czasem zastąpiono je nową jednostką napędową: górnozaworowym, czterocylindrowym silnikiem.

W 1958 roku Wołga GAZ M-21 otrzymała na Wystawie Światowej w Brukseli nagrodę Grand Prix. Była to doskonała reklama na zachodzie, pozwalająca sprzedać auto w zaskakującej liczbie w Finlandii, Norwegii i Grecji, gdzie cieszyły się bardzo dobrą opinią wśród taksówkarzy ze względu na niezawodność.

Dostosowując auto do warunków radzieckich, zwrócono szczególną uwagę na odporność na korozję. Trwałość miała zapewnić blacha karoserii o ponad 1 milimetrowej grubości. Stąd druga nazwa Wołgi - „czołg na kołach” lub „czołg we fraku”.

W sumie w latach 1956-1970 w zakładach GAZ wyprodukowano 638 875 modeli auta GAZ 21 i GAZ 22. Ostatnia radziecka limuzyna zjechała z linii produkcyjnej 15 czerwca 1970 roku.