Ruslink.pl

Artyści Sanktpetersburskiego Teatru Baletu Borysa Eifmana pojawią się jutro w Operze Nova w Bydgoszczy.

L.A.Minkus - Borys Ejfman
Don Kichot, czyli fantazja szaleńca
wersja z 2009 r.

Już jutro, 15 września, o godzinie 19:00 na scenie bydgoskiej Opery Nova wystąpią artyści Sanktpetersburskiego Teatru Baletu Borysa Eifmana z baletem Don Kichot, czyli fantazja szaleńca

Inscenizacja i choreografia: Borys Ejfman
Scenografia: Wiaczesław Okuniew
Wykonawcy: Sanktpetersburski Teatr Baletu Borysa Ejfmana

Opera Nova w Bydgoszczy gościła już kilkakrotnie Teatr Baletu Borysa Ejfmana (2005 rok -  Anna Karenina, 2006 rok - Requiem, Musagete, Bracia Karamazow (XIII BFO), 2007 rok -  Mewa)

EJFMAN I JEGO TEATR

Uznany przez „New York Times” za najlepszego rosyjskiego choreografa naszych czasów, Borys Ejfmanjest jedną z najważniejszych postaci współczesnego baletu. Zdobył sobie szerokie uznanie w Rosji i za granicą, czego dowodem są liczne nagrody i odznaczenia. Studia choreograficzne rozpoczął w 1966 roku na wydziale baletmistrzowskim w Konserwatorium Leningradzkim. W 1970 roku zwrócił na siebie uwagę rosyjskiej krytyki choreografią baletu Ikar i w tym samym roku został oficjalnym choreografem leningradzkiej Akademii Baletowej im. Agryppiny Waganowej, kształcącej tancerzy dla Baletu Kirowa. Początkowo więcej tworzył dla telewizji i rewii na lodzie. W 1972 roku zrealizował własna wersję choreograficzną baletu Gajane Chaczaturiana dla Teatru Małego Opery i Baletu w Leningradzie. Przedstawienie to cieszyło się ogromną popularnością, której ukoronowaniem była jego wersja filmowa. W 1975 pracował tez gościnnie z Baletem Kirowa, realizując z nim choreografie Ognistego Ptaka Strawińskiego i po raz pierwszy wyjechał za granice by przenieść swoją realizację Gajane do repertuaru Teatru Wielkiego w Łodzi. W kilkanaście lat później, w 1987 roku, jego inscenizacje Idioty włączyła natomiast do swojego repertuaru Opera Bałtycka.

W 1977 roku Ejfman stworzył własny teatr tańca, z którym odbywał regularne tournée po Rosji, zyskując uznanie za oryginalną ekspresję artystyczną swoich baletów i popularność u tamtejszej publiczności, spragnionej wszelkich nowości w dziedzinie tańca. Przez kilka lat z powodów politycznych zespołu nie wypuszczano do krajów zachodnich, nie akceptowano go jako oficjalnego reprezentanta sztuki radzieckiej.

Kiedy jednak pod koniec lat 80. Sankt-Petersburski Teatr Baletu Borysa Ejfmana pojawił się wreszcie w paryskim Théatre Champ-Elysées, odniósł tam wielki sukces, który zaowocował licznymi zaproszeniami z całego świata.

Od tego czasu zespół odbył już wiele tournée po Europie, odwiedził Japonię, Koreę Południową i Tajwan, Izrael, Republikę Południowej Afryki i kilka krajów Ameryki Łacińskiej.

Wielkim uznaniem cieszy się zespół Ejfmana także w Stanach Zjednoczonych. Początkowo docierały tam tylko wzmianki prasowe o sukcesach Ejfmana w Rosji i o występach jego zespołu w innych krajach. W 1991 roku droga twórcza i dokonania Borisa Ejfmana zostały przedstawione w amerykańskim filmie Ejfman, The Man Who Dared, a w kilka lat później także w filmie dokumentalnym Tryumf w Teatrze Bolszoj o obchodach dwudziestolecia zespołu Ejfmana, które odbyły się na reprezentacyjnej scenie baletowej Moskwy. W 1998 roku zespół Ejfmana zaproszony został po raz pierwszy do Ameryki i zadebiutował w Nowym Jorku. Przyjęcie tych występów było entuzjastyczne, co doprowadziło w efekcie do regularnych tournée zespołu po Stanach Zjednoczonych. W 1999 roku zespół Ejfmana wyróżniony został statusem rezydenta w City Center. Wiąże się to z corocznymi, dwu-trzytygodniowymi występami na tej prestiżowej scenie Nowego Jorku. Zaszczyt ten przypadł mu jako czwartej grupie tanecznej w ogóle, a pierwszej spoza Ameryki.

Początkowo Boris Ejfman tworzył miniatury choreograficzne (Aria, Pro contra, Poznanie, Dwugłos, Komedia, Legenda) i balety jednoaktowe (Bumerang, Iluzje, Dwunasta noc, Szalony Dzień, Idiota, pojedynek, Podporucznik Romaszow, Mistrz i Małgorzata, Requiem, Teresa Raquin). W 1989 roku powstał jego pierwszy pełnospektaklowy, autorski Pinokio, adresowany przede wszystkim do młodej widowni, a w latach następnych zrealizował serię swoich dużych baletów: Czajkowskiego (1993), Don Kichota (1994), Braci Karamazow (1995) Czerwoną Giselle (1997), Moją Jerozolimę (1998), Rosyjskiego Hamleta (1999), aż po Don Juana i Moliera (2001), Anne Kareninę (2005).

Sankt-Petersburski Teatr Baletu zrewolucjonizował koncepcję tańca klasycznego w Rosji, podnosząc sztukę baletową do najwyższego szczebla ekspresji. Boris Ejfman stworzył przy tym, czy raczej przywołał współcześnie nowy typ artysty baletu: tancerza-aktora, który wykorzystuje swe solidne i nieskazitelne przygotowanie w dziedzinie baletu klasycznego jako podstawę do współtworzenia awangardowej, nowoczesnej choreografii. Unikatowy styl tego teatru wspiera nową estetykę tańca XX-wiecznymi osiągnięciami teatru i filmu, wykorzystując wszelkie aspekty współczesnej inscenizacji teatralnej dla kreowania nowych, bogatych i wielowymiarowych doświadczeń scenicznych.

Jako choreograf Ejfman dogłębnie wnika w treść swoich baletów. Nie jest zresztą pierwszym twórca w historii rosyjskiego baletu, którego pociąga emocjonalna głębia treści filozoficznych i ich przedstawianie na scenie teatralnej za pośrednictwem ekspresyjnego tańca współczesnego, który nawiązuje wprost do języka baletu klasycznego. Takie podejście do treści baletu zapoczątkował w XVIII wieku sławny francuski choreograf Jean-Georges Noverre, a w Rosji odkrył je ponownie w XX wieku Michał Fokin. Ale jak napisała Anna Kisselgoff na łamach „New York Times”, choć Ejfman nie jest w tym pierwszy, „on jest zdecydowanie najlepszy”. Wobec takiej opinii, płynącej z najważniejszego centrum baletowego świata, trudno się dziwić, że utalentowany petersburski choreograf otrzymuje coraz więcej zaproszeń kierowanych do niego przez zespoły rosyjskie i zagraniczne, które chciałyby włączyć jego balet do swojego repertuaru.

[Opera Nova]