Ruslink.pl

Swego czasu krążył w Rosji dowcip głoszący, że Leonid Breżniew to działacz polityczny w epoce Ałły Pugaczowej. Cóż może być bardziej wymownego w odniesieniu do piosenkarki, która za życia stała się legendą rosyjskiej popkultury. Trudno w kilku słowach opisać kim dla naszych wschodnich sąsiadów jest Pugaczowa. Sami Rosjanie nazywają ją po prostu primadonną. W ciągu ponad czterdziestu lat kariery wydała prawie sześćdziesiąt albumów, które według różnych źródeł rozeszły się w ilości od 75 do 300 mln egzemplarzy. Nawet jeśli wziąć pod uwagę najczęściej powtarzaną liczbę 250 mln Pugaczowa sytuuje się wśród najlepiej sprzedających się artystów wszechczasów w doborowym towarzystwie Elvisa Presleya oraz zespołów The Beatles i ABBA. Jej nonkonformizm i wieczna chęć wytyczania nowych szlaków sprawiły, że znalazła tłumy naśladowczyń. Przez lata otrzymała setki nagród, w tym jako ostatnia tytuł Narodowego Artysty Związku Radzieckiego, który podobno był jednym z ostatnich dekretów Michaiła Gorbaczowa. W rankingach popularności bije wszystkich artystów na głowę, a z jej sławą wśród żyjących Rosjan może równać się tylko Władimir Putin.

Pugaczowa urodziła się 15 kwietnia 1949 roku w Moskwie i od razu należy wspomnieć, że dzień jej urodzin w Rosji jest niemal świętem państwowym. W dniach poprzedzających tę datę niemal wszystkie kanały telewizyjne w swojej ramówce proponują programy poświęcone życiu i twórczości artystki. Prasa, która od lat śledzi życie gwiazdy oddaje czytelnikom do ręki szczegółowe artykuły o niej.

Kiedy dziś patrzy się na blask z jakim świeci gwiazda Ałły Pugaczowej, początki jej kariery wydają się bardzo skromne. Jako absolwentka wydziału dyrygentury chóralnej Szkoły Muzycznej im Ippolitowa-Iwanowa oraz wydziału reżyserii estradowej Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej im. Łunaczewskiego rozpoczęła karierę muzyczną w 1965 roku nagrywając bardzo dobrze przyjęty przez słuchaczy utwór Робот (Robot). Przez wiele lat występowała w licznych zespołach wokalnych, z którymi przemierzyła całe połacie Związku Radzieckiego. Wśród nich warto wymienić kilka z nich: Юность (Junost), Москвичи (Moskwiczy) czy Ритм (Rytm).

Krokiem ku wspaniałej karierze solowej był występ Pugaczowej na niezwykle prestiżowym w krajach bloku wschodniego festiwalu w Słonecznym Brzegu w Bułgarii, gdzie w 1975 zdobyła główną nagrodę, Złotego, Orfeusza za legendarną dziś piosenkę Арлекино (Arlekino). Pozwoliło jej to na podpisanie kontraktu z państwową wytwórnią Melodija na nagranie płyty, która stała się niemal olśnieniem dla radzieckich słuchaczy, zadziwionych odmiennością stylu w porównaniu z dotychczasową muzyką popularną.

Kolejnym sukcesem był dla piosenkarki przyjazd na festiwal w Sopocie w 1978 roku, gdzie piosenką Всё могут короли (Wsio mogut korol) zdobyła główną nagrodę, Bursztynowego Słowika. Od tego momentu pozostaje bodaj najbardziej znaną Rosjanką w Polsce. Sam przyjazd do naszego kraju Pugaczowa wspomina z rozrzewnieniem przytaczając anegdotę o tym, jak, jako jeszcze mało znana osoba, przyleciała do Polski. Na lotnisku nikt na nią nie czekał, a jedyne, czym mogła płacić była wódka i szampan, które zabrała ze sobą. Dzięki pomocy ludzi, których spotkała na lotnisku dotarła na miejsce festiwalu. Jak wspomina za okazaną pomoc zażądano od niej tylko jednego – napicia się ze swoimi wybawcami. Kiedy już wypito wódkę Pugaczowa zaproponowała, szampana, ale wtedy padła propozycja, aby skonsumować go, kiedy już będzie ona wracać z główną nagrodą. Tak też stało się po zakończeniu festiwalu.

W tym czasie Pugaczowa debiutowała również jako aktorka i kompozytorka. Zagrała główną rolę w filmie Kobieta, która śpiewa (Женщина, которая поёт, 1977). Od tytułu filmu pochodzi jeden z pseudonimów, który nadała jej publiczność. Do dziś zagrała w wielu filmach muzycznych – zawsze w głównych rolach. Do wielu z nich pisała także muzykę.

Prawdziwą popularność i status megagwiazdy zyskała w latach 80. W 1981 ukazała się piosenka Маэстро (Maestro), która odmieniła całą dalszą karierę Pugaczowej. Był to czas kiedy artystka często podróżowała do Szwecji, gdzie często występowała w popularnej audycji radiowej Galaxen w raz ze swoim przyjacielem Jocobem Dahlim. Pewna sława, którą zyskała sobie w tym kraju sprawiła, że członkowie zespołu ABBA zaproponowali jej wspólny udział w musicalu. Piosenkarka jednak nie zgodziła się, a jak po latach przyznała do podjęcia takiej decyzji zmusiły ją władze.

Lata 80. to także zmiana stylu – Pugaczowa odeszła w stronę muzyki rockowej, co oczywiście przysporzyło jej jeszcze większej popularności. Sama również zaczęła komponować i wraz Ilją Rieznikiem stworzyła wiele niezapomnianych hitów.

Kiedy po awarii elektrowni atomowej w Czernobylu władze zapytały czego by chcieli w ramach zadośćuczynienia, mieszkańcy jasno wyrazili swoje oczekiwanie: Przywieźcie pomarańcze i Pugaczową. Na osobiste życzenie Juriego Andropowa piosenkarka dała ponad trzygodzinny koncert na miejscu tragedii.

Po upadku Związku Radzieckiego Pugaczowa rozszerzyła swoją działalność poza estradę wypuszczając na rynek perfumy i linię butów sygnowanych jej imieniem, które z miejsca okazały się wielkim hitem. W 2007 roku założyła swoje radio. Często występuje też w telewizji, prowadząc liczne programy rozrywkowe. Największym jej sukcesem na tym polu jest Fabryka Gwiazd Ałły Pugaczowej, która wydała wielu popularnych obecnie piosenkarzy rosyjskich takich jak Wiktorija Dajneko czy raper Timati.

Ogromnym zainteresowaniem cieszy się życie prywatne piosenkarki, o którym nieustannie donosi prasa brukowa. Pugaczowa była zamężna cztery razy. Jej ostatnim mężem był znany piosenkarz Filipp Kirkorow, których rozstanie w 2005 roku z wypiekami na twarzy śledziła cała Rosja. Ostatnio piosenkarka związana jest z rosyjskim komikiem, prowadzącym teleturniej milionerzy Maksimem Gałkinem, który wraz ze swoją partnerką zajął się także karierą muzyczną. Plotki głoszą, że swoją pozycję zawdzięcza on protekcji Pugaczowej, która nie ustaje w próbach promowania go. Wiele mówiło się także o ich ślubie, jednak jak do tej pory nie doszedł on do skutku.

Wróć do listy