Mauzoleum Lenina
Wizyta w Mauzoleum Lenina to wciąż nieodłączny punkt wszystkich wycieczek zagranicznych. Trzy razy w tygodniu tysiące turystów z całego świata ustawia się w kolejce bladym świtem, aby móc o godzinie dziesiątej rano zobaczyć zmumifikowane ciało Wodza Rewolucji, Włodzimierza Ilijicza Lenina.
Sam Lenin życzył sobie, żeby po śmierci jego zwłoki poddać kremacji i pochować w Petersburgu. Jednak Stalin zainspirowany tłumami żałobników, którzy pomimo siarczystego mrozu oddawali hołd Leninowi w 1924 roku, postanowił zachować ciało twórcy rosyjskiego komunizmu dla potomności. Biochemik Borys Zbarskij niemal natychmiast rozpoczął poszukiwania substancji, która zahamowałaby rozkład ciała, udało mu się to dopiero po czterech miesiącach. Bo śmierci Borysa, kierownikiem kremlowskiego laboratorium mumifikacyjnego został jego syn Ilja. Do dziś ciało Lenina minimum raz w tygodniu jest czyszczone, a raz na dwa lata zanurza się je w specjalnej mieszance chemikaliów, której skład jest objęty tajemnicą.
Sanktuarium radzieckiego komunizmu w obecnej formie stanęło dopiero w 1930 r. Wcześniej w tym samym miejscu stały dwa mauzolea drewniane, pierwsze wzniesione jeszcze w styczniu 1924 r. Kolejne, o wiele potężniejsze, wykonane z drewna dębowego wybudowano jesienią 1924 r. - wtedy inspiracją dla architektów była piramida faraona Dżasera w Sakkarze. W 1929 r. postanowiono wybudować mauzoleum z trwalszego, niepalnego materiału. Grobowiec powstał z porfiru, czerwonego i czarnego granitu i marmuru. Modernistyczne wejście zdobi granitowe nadproże, ważące ponad sześćdziesiąt ton. Wewnątrz, znajduje się postument wykonany z labradoru a na nim spoczywa sarkofag Lenina. Pomimo kuloodpornych szyb zastosowanych w sarkofagu, braku możliwości zbliżenia się do trumny i obecności wojska, do mauzoleum nie wolno wnosić praktycznie żadnych przedmiotów - w szczególności aparatów fotograficznych, parasoli czy nawet nowoczesnych telefonów komórkowych.
MO