Wysotki
Высотки
Wysotki (zwane także Siedem Sióstr lub Siedem Zębów Stalina) to potoczne określenie drapaczy chmur wybudowanych na przełomie lat 40. i 50. ubiegłego wieku na zlecenie samego Józefa Stalina. Trudno dziś wyobrazić sobie panoramę Moskwy bez tych charakterystycznych budowli, których powstanie miało jawny wydźwięk ideologiczny.
Historia imponujących wysokością budynków sięga lat 30., kiedy powstał plan budowy Pałacu Rad – 420-metrowej budowli, która miała służyć celom administracyjnym i stać się centrum nowej Moskwy. Miejsca dla niego musiał ustąpić Sobór Chrystusa Zbawiciela, który wyburzono w 1931 roku. W 1937 rozpoczęto prace budowlane, ale do wybuchu wojny z Niemcami w roku 1941 zdążono zbudować jedynie fundamenty. Po wojnie prace całkowicie porzucono i w 1960 powstał w tym miejscu największy na świecie odkryty basen, który działał aż do końca lat 80.
Niepowodzenie z Pałacem Rad nie zraziło Stalina, w którego głowie zrodził się nowy plan. Z okazji 800-lecia istnienia Moskwy postanowił on wybudować osiem drapaczy chmur o różnym przeznaczeniu. Miały się w nich znaleźć mieszkania, hotele oraz siedziby instytucji państwowych. Wybrano więc architektów, którzy mieli zaprojektować nowe budynki. Projektanci szybko przystąpili do pracy i w 1947 roku były już gotowe plany „wysotek”, których styl architektoniczny zwykło określać się mianem stalinowski empire. Inspiracją dla architektów były takie budowle jak Manhattan Municipal Building w Nowym Jorku oraz Royal Liver Builing w Liverpoolu.
Do śmierci Stalina powstało siedem z ośmiu planowanych budynków. Ostatni nigdy nie wyszedł z fazy planowania, gdyż wznoszenie „wysotek” okazało się niezwykle kosztowne, a i śmierć Wodza Narodu sprawiła, że nie było już politycznej potrzeby jego budowy.
Najsłynniejszą (i najwyższą) z Sióstr jest bez wątpienia siedziba Państwowego Uniwersytetu Moskiewskiego im. Łomonosowa (MGU) projektu Lwa Rudniewa. Wybudowano go rękami więźniów, głównie Niemców, którzy po wojnie dostali się do radzieckiej niewoli. W pobliżu placu budowy wybudowano nawet Gułag, w którym mieszkali. Wraz z postępami w budowie więźniów zamykano na najwyższych piętrach, aby ograniczyć czas i koszty transportu. Wokół siedziby MGU narosło wiele legend. Jedna z nich odnosi się do wspomnianych więźniów, którzy próbowali uciec z pomocą szybowców własnej konstrukcji. Inne mówią o tajnych przejściach łączących budynek z bunkrami i sekretną linią metra, która miałaby łączyć najważniejsze budynki administracji oraz o specjalnych urządzeniach zmrażających niestabilny grunt wokół uniwersytetu.
Wśród pozostałych wysokościowców znajdują się Hotel Ukraina, Hotel Leningradzki, siedziba Ministerstwa Spraw Zagranicznych, domy mieszkalne na Nabrzeżu Kotelniczeskim, Placu Kudrinskim oraz administracyjno-mieszkalny budynek przy stacji metra Krasnyje Worota. Szczególnie domy mieszkalne to prawdziwe miasta w mieście, mieszczące w sobie sklepy, kina, centra rozrywki i punkty usługowe. Mieszkanie w nich od zawsze było ogromnym przywilejem i dostawali je tylko zasłużeni ludzie systemu. Dziś mieszczące się w nich apartamenty należą do najdroższych mieszkań w Moskwie.