Ermitaż
Государственный Эрмитаж
Ominięcie w planie zwiedzania Petersburga Ermitażu to turystyczne faux pas. Stanowi on jedną z największych atrakcji miasta i co roku ściąga tysiące gości z Rosji i zagranicy. Dla mieszkańców północnej stolicy punktem honoru jest, aby odwiedzić muzeum przynajmniej raz w roku. Czynią to jednak raczej poza sezonem turystycznym, kiedy to kolejki do Ermitażu nie osiągają monstrualnych rozmiarów, a jego sale nie wypełniają się po brzegi grupami turystów, które skutecznie potrafią przegnać miłośników sztuki, kontemplujących ulubione obrazy.
Choć jest to banałem, trzeba nadmienić, że Ermitaż to jedno z największych muzeów sztuki na świecie, które w swoich zbiorach posiada imponującą kolekcję ponad trzech milionów eksponatów, z których tylko niewielka część dostępna jest dla zwiedzających w sześciu budynkach rozmieszonych głównie wokół Placu Pałacowego (Pałac Mieńszykowa znajduje się na Wyspie Wasiljewskiej ok. 30 minut spacerem od głównej siedziby muezum).
Historia tej zacnej instytucji sięga 1764 roku, kiedy to caryca Katarzyna Wielka dokonała pierwszych zakupów, które stały się podstawą ogromnych zbiorów muzeum – 225 płócien mistrzów holenderskich i flamandzkich, które nabyła od niemieckiego kupca, już za życia carycy rozrosła się do takich rozmiarów, że pomieszczenia jej siedziby, Pałacu Zimowego, przestały wystarczać. Aby pomieścić swoją kolekcję Katarzyna zleciła budowę nowego budynku – tzw. Starego Ermitażu, który wraz z Pałacem Zimowym stał się zalążkiem kompleksu budynków, które w następnych latach powstały wokół Placu Pałacowego specjalnie na potrzeby stale rozrastających się zbiorów.
Katarzyna Wielka była nie tylko wytrawną miłośniczką sztuki, ale miała również żyłkę do interesów, która pozwoliła jej nabyć piętnaście obrazów van Dycka z kolekcji brytyjskiego premiera Sir Roberta Walpole’a za skromną, jak się wydaje cenę, jedną jej portretu. Na polecenie carycy płótna z francuskich kolekcji kupował sam Denis Diderot. Dzięki Katarzynie do Petersburga trafiły dzieła takich mistrzów jak Rembrandt, Rubens, Rafael czy Tycjan.
Również kolejni carowie dokładali cegiełki do zbiorów Ermitażu. Oprócz Katarzyny Wielkiej, niepoślednią rolę w historii muzeum odegrał Mikołaj I, który nie tylko z zamiłowaniem godnym swojej poprzedniczki rozszerzał kolekcję (szczególnie rzeźby, której jego zdaniem było za mało), ale także w 1852 roku otworzył podwoje Ermitażu dla zwiedzających.
Po Rewolucji Październikowej kompleks budynków carskich wraz ze zbiorami przeszedł na własność państwa, które stworzyło w Ermitażu muzeum państwowe. W czasach komunizmu wzbogaciło się ono o ogromną ilość dzieł sztuki skonfiskowaną prywatnym kolekcjonerom. To dzięki temu możemy dziś oglądać m.in. fantastyczną kolekcję francuskich impresjonistów.
Dziś na zwiedzających czekają kolekcje malarstwa holenderskiego, flamandzkiego, włoskiego, hiszpańskiego i francuskiego, a wśród nazwisk same znakomitości – Da Vinci, Rembrandt, Rubens, van Dycka, Tycjana, Gauguina, Picasso, Matissa czy Monet. Oprócz obrazów Ermitaż posiada w swoich zbiorach sztukę starożytną z Egiptu i Bliskiego Wschodu, sztukę bizantyjską, kolekcje biżuterii czy broni. Aby zobaczyć to wszystko jednorazowa wizyta z pewnością nie wystarczy.
Warto wiedzieć, że ceny biletów dla obcokrajowców są wielokrotnie wyższe niż dla Rosjan. Jednak w pierwszy czwartek każdego miesiąca Ermitaż dostępny jest dla zwiedzających za darmo. Podobnie jak wiele instytucji w Rosji muzeum zamknięte jest w poniedziałki. W okresie wakacyjnym trzeba liczyć się w ogromnymi kolejkami, w których można spędzić nawet kilka godzin oraz tłumami zwiedzających, wśród których najbardziej irytujące mogą być hałaśliwe i wszędobylskie zorganizowane grupy turystów, które opanowują sale Ermitażu i nie pozwalają spokojnie przyjrzeć się najbardziej znanym obrazom.
PRAKTYCZNE INFORMACJE:
Oficjalna strona:
www.hermitagemuseum.org
Adres:
Dvortsovaya ploshchad, dom 2
Godziny otwarcia:
wt-sb 10:30-18:00
nd 10:30-17